Prawie 42 000 przedszkolaków od września będzie się kształciło 
w warszawskich placówkach. Liczba robi wrażenie, ale niestety ponad 2000 trzylatków zostanie w domach, albo ich rodzice będą zmuszeni zapisać ich do prywatnych przedszkoli. To prawie dokładnie tyle, ile 6-latków nie pójdzie do szkoły. Bilans się nie spiął, a była szansa, że wszystkie maluchy w Warszawie znajdą swoje miejsce w miejskich przedszkolach. Gratulacje należą się rodzicom 6-latków, że nie wystraszyli się narracji PiS-u o emocjonalnych problemach swoich dzieci. Ponad 80 % z nich rozpocznie naukę w przygotowanych dla nich miejscach w szkołach i w przyszłości będą konkurencją dla swoich zachodnich kolegów ze 134 innych państw, których 6- letni obywatele idą do szkoły.

Nie wszystkie samorządy będą miały jednak taki komfort. W innych miastach i miasteczkach tendencja jest odwrotna. 80% 6-latków pozostanie w przedszkolach. „Miejsc dla dzieci w przedszkolach nie zabraknie” – powtarzało ministerstwo edukacji. Zdaniem Pani Minister krytyka ze strony samorządów była akcją polityczną. Co jest politycznego w racjonalnych argumentach, że obecna reforma pozbawi miejsc w przedszkolach dla 3-latków(co już się stało), nauczyciele z „pustego rocznika” będą zagrożeni utratą pracy(co pewnie się stanie), a chaos i emocje wpłyną niekorzystnie na merytoryczną dyskusję o systemie edukacji.

Rząd, a zwłaszcza ten, zna się na wszystkim i wie lepiej jak zorganizować obywatelom życie. Zmianę wywracającą do góry nogami ustawę o 6 latkach uchwalono w niecały miesiąc. 9 grudnia złożono ją w Sejmie, a 7 stycznia Prezydent podpisał dokument. Niestety, podczas prac nad ustawą nie było dyskusji. Nie skorzystano z żadnych sposobów zasięgnięcia opinii środowisk, które się na reformie edukacji znają. Na pytania o brak konsultacji, na komisji sejmowej ze strony MEN-u padła kuriozalna odpowiedź, że „ta ustawa, proszę państwa, jest konsultowana od kilku lat”. Senat wystrzałowo przeprocedował ustawę w Sylwestra, pewnie z myślą o tym, że opinia publiczna będzie miała inne sprawy na głowie. Prezydent też nie mógł czekać, bo skarżące się na brak dyskusji w tej sprawie organizacje pozarządowe i eksperci na 9 stycznia zapowiedziały wysłuchanie publiczne. Podpisał więc ustawę 2 dni wcześniej, tak aby nie trzeba się było zastanawiać nad wnioskami z debaty.

Dzisiaj juz wiemy, że zapewnienia resortu edukacji o odpowiedniej liczbie miejsc w przedszkolach się nie spełniły. Zabrakło miejsc dla kilkudziesięciu tysięcy trzylatków w Polsce. Dzisiaj resort tego nie komentuje, a samorządy zostały zostawione same sobie z abstrakcyjną rzeczywistością, w której „dziecko może też trafić do klasy łączonej, w której będzie uczyć się z drugoklasistami, tyle, że będzie realizować w tym samym czasie inny program niż starsi uczniowie”. Jedno jest pewne takich przepisów nie wymyśliłby ani 6 latek ani 7 latek. Zrobili to za nich dorośli.